tuinliefde.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    One Flower Wednesday
     
    Daisy Do BOM
     
    Frosty Flakes

     
    Pincushion Swap 2010
     
    Stitching for Christmas

    Stitching for Christmas

    Home/Join | List | Next | Previous | Random

    Heb je dat ook wel eens? Dat je, op een onverwacht moment, overspoeld wordt door liefde voor je naasten? Stel, je zit op je vrije dag, niemand anders in de buurt dan twee meisjes die rustig op hun bedden liggen te slapen, op de bank een blok van een quilt in elkaar te zetten. Je gedachten dwalen wat rond en ineens voel je tot in het diepste van je lijf, liefde. Dat is een fijn gevoel. En ook een heel geruststellend gevoel.
     
     
     
    Geruststellend omdat ik me soms afvraag of ik wel echt van mijn kinderen hou. Of ik niet veel te oud was, toen ze kwamen en ik dus al een behoorlijk leven had zonder 'verplichtingen', zo mijn jas kon pakken en waar dan ook maar naartoe kon gaan, in plaats van schoenen, jassen, handschoenen, mutsen verzamelen en aan proberen te krijgen, waarbij altijd tussendoor nog een luier verschoond moet worden. Om maar iets te noemen. Of ik het wel goed doe als moeder, want waarom is zoonlief 2 toch steeds maar zo lang wakker 's nachts?!
     
     
     
    Zoonlief 1 is/was een makkie qua slaap. Hij sliep de nacht door toen hij acht weken was en is sindsdien alleen 's nachst wakker geweest, als er 'echt iets was', zoals overgegeven, een bloedneus, of uit bed gevallen. Voor zoonlief 2 is er natuurlijk ook wel wat aan de hand, alleen wij weten niet wat dat is. En dat is heel frustrerend. Bovendien, na zoveel onderbroken nachten is het gewoon allemaal op. Een collega van mij (zijn oudste zoon heeft hen uit de slaap gehouden tot hij vier was! Wat een vooruitzicht...) verwoordde het eens: "ik zei maar steeds tegen mijzelf dat ik wèl van mijn zoon hield. Anders zou ik hem verwaarlozen en dat deed ik niet." Wat een opluchting dat andere mensen ook die gedachten wel eens hebben. En heel geruststellend om op de bank te zitten, te werken aan dat blok voor die quilt en dan overspoeld te worden door liefde gevoelens voor mijn lief en beide zoons. Dat ik ze tegen alles wil beschermen. Zo werkt het moederschap dus ook.
     
     
     
    Waar deze foto's op slaan? Tja, dat heeft ook alles te maken met kinderen. Eerst nog even St. Maarten, aanstaande donderdag. Ondertussen is deze meneer met zijn helpers onderweg naar Nederland, waar hij binnenkort weer aankomt. De pluchen variant lag al bij een kruidenier die op de kleintjes let en zijn omarmt door onze kinderen. Door zoonlief 1 omdat hij weet wat het is en hij het reuze spannend vindt. Door zoonlief 2 omdat hij het paard zo lief vindt.
     
     
     
    Vandaag zijn ze keurig op een rijtje op een krukje gelegd om te slapen. Door zoonlief 1. Hij slaapt namelijk ook altijd op zijn buik.

    Omdat ik op dit blog toch niet alles kan, wat ik eigenlijk zou willen, probeer ik een nieuw blog uit. Voorlopig hou ik alles dubbel bij, maar daar kun je mij dus ook vinden.
    Lees meer...   (1 reactie)
    Sinds een tijdje hebben we een ongenode en ongewilde gast. Deze gast duikt overal op: hij was er ook ineens tijdens onze vakantie in Hongarije en is vervolgens gewoon met ons mee terug gegaan naar Nederland. We zijn er dus nog niet vanaf. Wat doe je met zo iemand? Steeds maar zit hij ergens in de weg te zitten, of steelt de brokjes van de kat, of de washandjes van tafel van de kinderen. Hij heeft het zelfs eens gepresteerd een gebruikte luier van zoonlief 2 te pakken. Nou vraag ik je? Is dat niet goor? Maar wie het meeste last heeft van deze onverlaat is zoonlief 1. De ongenode gast slaapt vaak bij hem op de kamer, terwijl zoonlief 1 dat helemaal niet wil. Die staat dan 's morgens in alle vroegte boven aan de zoldertrap luid en duidelijk te huilen. Of hij wacht zoonlief 1 op in de wc. Of in de bijkeuken. Dus dan pakken we die gast maar weer bij kop en kont en mieteren hem het huis uit. Maar hij komt steeds weer terug. Wat doe je nou met zo iemand? Hoe kom je van zo iemand af? Het is tegenwoordig al zover dat wanneer zoonlief 1 komt melden dat die gast er weer is, we alleen nog maar vragen of hij hem al heeft weggejaagd. Dat kan hij ook heel goed zelf. Vinden wij. Maar daar denkt zoonlief 1 anders over. Dus gaan we er maar weer heen en jagen hem weg. En om te voorkomen dat hij ook anderen lastig gaat vallen, plaats ik maar een foto.
     
     
     
     
    Zo ziet hij er misschien nog schetig uit, maar wacht maar tot hij zijn mond open doet.
     
     
     
    (In het 'echt' is de krokodil denkbeeldig en duikt overal op waar zoonlief 1 een probleem mee heeft of wanneer hij iets niet wil. Gisteren nog zat de krokodil in de wc, terwijl zoonlief 1 net moest plassen. Dus, om te voorkomen dat er ongelukjes gebeuren, holde ik snel naar de wc om de krokodil het huis uit te zetten, maar de voordeur zat nog op slot! Daar had zoonlief 1 een handige methode voor: hij hield de brievenbus open. De krokodil is dus een handzaam formaatje).
    Lees meer...   (3 reacties)
    We hebben een stofzuigerrobot. Geweldig dat ding, zeker wanneer je samenwoont met huisdieren en kinderen. Officieel heet de stofzuigerrobot Roomba, maar wij noemen haar Saartje. En Saartje zuigt iedere nacht bij ons de benedenverdieping.
     
     
     
    Als er echt een huishoudelijk apparaat is dat tijd bespaart, is het Saartje wel. Voor het gemak zeten we 's avonds wel even de keukenstoelen op de eettafel èn Saartjes stofzuigerbakje moet bij ons wel iedere dag geleegd (kwestie van 1 minuut, als dat het al is) en daarvoor hebben we dan iedere dag een schone vloer. Daar kan een conventionele stofzuiger niet tegenop. Ik ben er dus superblij mee, zelfs na 2 jaar nog. Ook zoonlief 2 vindt Saartje reuze interessant. Middenop de 9 centimeter hoge Saartje zit een lichtgevende groene knop. En dat is, weet ik uit ervaring, een onweerstaarbare knop wanneer je 1 jaar bent. Regelmatig horen we 'splet, splet, splet' van de handjes van een kruipende zoonlief 2, even stilte en dan horen we een achteruit piepende Saartje, die van haar docking station afrijdt om vlijtig te gaan stofzuigen. En dat dan weer gevolgd door de op een dwingende toon uitgeroepen naam van zoonlief 2. Maar Saartje is nog niet weer terug op haar docking station, of zoonlief 2 kruipt er alweer op hoge snelheid naartoe.
     
     
     
    Zoonlief 1 heeft er in al zijn 3-jarige wijsheid, het volgende op gevonden: een krukje over Saartje heen. Helaas passen de drukgrage handjes van zoonlief 2 daar gewoon tussendoor. En ik weet (lees: hoop) dat zoonlief 2 er ook wel overheen groeit, net als zoonlief 1. Maar de vraag is: wanneer?!
    Lees meer...   (3 reacties)
    Waar een jongentje van 3 zich al niet mee bezig houdt. Zoonlief 1 is er zich met zijn 3 jaar heel erg van bewust dat sommige dingen wèl mogen en andere dingen juist niet. Zo weet hij inmiddels dat wanneer hij in het grote bad zit, hij niet mag spetteren, want dan worden mama en papa nat en dus boos. En dus mag zoonlief 2, die er nog geen benul van heeft dat iemand ongewenst nat kan worden, ook niet spetteren. Verder moeten de speeltjes wel netjes opgeruimd. En dan vind je nog wel eens iets grappigs.



    Zoals een Nijntje die de nacht moet doorbrengen op de kraan van het bad.
     
     
     
    Of een rijtje auto's op de rugleuning van de bank. Sowieso ruimt zoonlief 1 dingen op in rijtjes (Hopelijk is het geen dwangmatig gedrag). Zoonlief 2 zat bijvoorbeeld aan de theelichthouders die op de side table staan. Zoonlief 1 lost dat probleem op door de theelichthouder ruw uit handen van zoonlief 2 te pakken en die 'op te ruimen' op de side table. En dat gaat dan niet gewoon een beetje, maar in een keurig rijtje, samen met de spaarpotjes.
     
     
     
    Saillant detail: alles staat helemaal achteraan op de side table, zodat het net weer wat langer duurt voordat zoonlief 2 met zijn grijpgrage handjes erbij kan. Daar is over nagedacht.
    Lees meer...   (4 reacties)
    Aan onze buren hadden we onze dakkoffer uitgeleend voor hun vakantie. En daarvoor kregen we gisteren een bloemetje.
     
     
     
    Mooi, hè? En zoonlief 1 kreeg meteen een uitnodiging voor het partijtje van hun zoonlief 1, die vandaag 3 jaar is geworden. Dat wilde onze zoonlief 1 wel. Dus vandaag togen mijn lief, zoonlief 1 en zoonlief 2 naar het verjaardagsfeestje van de buurjongen. Ik moest helaas werken. Nu wil zoonlief 1 altijd graag ergens heen. Ik maak me wel eens 'zorgen' of hij het thuis wel leuk vindt. Toen we terug kwamen van vakantie zat hij binnen 24 uur al bij de buurjongen te spelen. En nu wilde hij ook weer niet mee terug naar huis en is dus bij de buren een broodje blijven eten. Het was het eerste dat hij vertelde toen ik vanuit het werk thuis kwam. En hij had niet zomaar een broodje gekregen, maar een croissant met hagelslag. En dat kan hij nog zo zeggen ook.



    Niet dat andere kinderen niet bij ons komen spelen, maar ik denk toch dat onze twee Duitse herderinnetjes, hoe opgevoed ze ook zijn, toch voor veel ouders een struikelblok zijn. Ik ben benieuwd hoe dat later gaat. Voor kinderen zijn die honden dat vaak juist niet: ze zijn er misschien wel bang voor, maar de zandbak lokt harder dan dat de meisjes afschrikken. En ach, als je echt aan het spelen bent, zie je die honden niet eens meer, blijkbaar.
     
    (En ja: alweer hortensia's. Kan het niet helpen: ik vind ze prachtig. Ze staan door het hele huis).
    Lees meer...   (1 reactie)
    Zoonlief 2 is net een krentebolletje: zo vol plekjes zit hij van de waterpokken. En hij was ook echt ziek. Maar dat is nu voorbij. Gisteren ging het al de goede kant op en tijgerde hij weer door het huis alsof er niets aan de hand was. En wat zag ik ineens? Meneer ging zitten. Helemaal uit zichzelf! En dan rondkijken alsof het niets bijzonders is en hij dat àltijd al doet.
     
     
     
    En wat gebeurt er nog geen 24 uur later? Meneer gaat staan in de box. Mijn lief en zoonlief 1 waren natuurlijk net even weg, maar hij deed het vrolijk nog een keer toen ze weer thuis waren. Zei ik een tijdje terug voor de grap dat hij binnen een maand zou lopen, nog even en het gebeurt ook echt. Tja, je ziet er de noodzaak van in, of niet.
     
     
     
    Nu is er een onderzoek geweest dat heeft uitgewezen dat wanneer kinderen het kruipen overslaan en van tijgeren (of dat nog niet eens) overgaan op lopen, dat die kinderen dyslectisch worden. Nou, wij hebben er dan 2 die dyslectisch zullen worden. We zullen het wel zien.
    Vandaag eindelijk tijd gehad om het pakketje, dat ik in Zwolle op de beurs had gekocht, in elkaar te zetten. Volgens mij zat niet alles in het pakket zoals het volgens de beschrijving zou moeten, maar het is toch leuk geworden.
     
     
     
    En nu? Genieten van het heerlijke weer!
    Lees meer...   (1 reactie)
    De waterpokken. Vervelend, maar zoonlief 1 heeft er niet heel veel last van. In totaal misschien een stuk of 20 tot 30 bultjes en verder niet hangerig, koortsig of wat dan ook. Zoonlief 1 moest ook weer naar het consultatiebureau. Hij is namelijk net 3 en dan gaan ze hem weer wegen, meten en allerlei testjes doen.
    Ik heb het niet meer zo op het bureau, nadat ze hem de vorige keer (hij was toen 2 jaar) gewogen en gemeten hadden en hem te zwaar hadden bevonden. Thuis hebben we de metingen nagedaan en bleek hij bijna een halve kilo lichter en 2 centimeter langer te zijn en daarmee weer netjes op de middellijn te komen. Ik ben zelf niet de slankste en denk nu dat ze naar de ouders kijken en dan iets over het kind zeggen. Voor mij hoeft het dus niet meer zo. Maar mijn lief wil nog wel, dus hij gaat er sindsdien heen met de kids.
    Zo ook gisteren. Tijdens het uitkleden, zei hij: "Ohja, hij heeft de waterpokken". De mevrouw kreeg bijkans een hartverzakking en had het liefst zoonlief 1 compleet ontsmet met alcohol en hem daarna linea recta de deur weer uitgezet. Maar omdat er toch geen baby's waren, mocht hij wel blijven. Hoera. Verder kreeg mijn lief de wind van voren dat hij gekomen was met het waterpokken-jongentje. Waarop mijn lief zei dat hij nog op hun site gekeken had wat redenen waren om niet te komen en daar stonden de waterpokken of kinderziektes niet bij. Alleen wanneer ze koorts hebben. En dat had zoonlief 1 nu net niet.
    Aanstaande donderdag zou zoonlief 2 naar het CB moeten. Maar die heeft inmiddels ook de waterpokken. Die afspraak wil mijn lief dus nu maar afzeggen. En dat kan dan weer alleen tussen 9 en 12 uur. Dus denk daar maar weer op het juiste moment aan. Zoonlief 2 is trouwens wel zielig: hij zit onder de bultjes en zit tegen de koorts aan. Hij slaapt niet goed (en wij dus ook niet), maar lacht je nog wel heel dapper tegemoet. Het ziet er met al die bultjes wel heel sneu uit.
    Een gezelliger onderwerp is het weer. Hoewel het hier vanmorgen even heeft geregend, was het vanmiddag gewoon zonnig. Dus na het werk even lekker de tuin in geweest, met de beide bebulte heren. Hoewel de tuin nog kaal is, lijkt het bijna lente omdat het nog zo lang licht is. Heerlijk!
    Lees meer...
    En toen? Toen werd zoonlief 1 drie jaar. Er werd flink naartoe geleefd. De favoriete dvd van de afgelopen weken was: Nijntje is jarig. Hij wilde van iedereen wel auto's hebben en wilde graag een chocoladetaart. Tja, daar ben ik dan niet te beroerd voor.
     
     
     
    We wilden hem een fiets geven. Maarja, dan heb je 12 inch en 16 inch. 12 Inch is voor de leeftijd 2 tot 4 jaar. 16 inch is een maatje groter. Nu is zoonlief 1 niet klein en hoopte ik dat hij een 16 inch wel aankon. Dus op naar de fietsenwinkel om te passen en nee, het moest toch een 12 inch worden. Ik heb nog steeds een beetje het gevoel dat we die fiets voor 1 jaar hebben gekocht (dan is hij immers 4 en 'dus' kan hij op een 16 inch), maar voorruit: zoonlief 2 wil straks vast ook wel een fiets.
    Meteen een 12 inch robotfiets gekocht, waar zoonlief 1 helemaal gek van was. Hij is zelfs van de fietsenwinkel tot de auto op de fiets blijven zitten. Iedereen zei: je kunt hem gerust meenemen, want hij vergeet het toch. Nou, niet onze zoon. Vorige week vroeg hij tijdens het ontbijt nog: "waar is mijn andere fiets"? Tot nu toe bereed hij een stoere driewieler, namelijk. Wij vroegen nog heel onschuldig: 'Welke andere fiets". En kregen een blik terug alsof we dementerende bejaarden waren. Of zou dat onze invulling zijn geweest? ;-)
    Maar dus: de fiets. Zoonlief 1 vond het geweldig om hem te krijgen. We hadden nog 2 rollen pakpapier gebruikt om hem in te pakken.
     
     
     
    En die waren er uiteraard sneller af dan dat het kostte om ze erom te doen.
     
     
     
    Ook de kaarsjes waren zo snel uit, dat ik alleen het nawalmen nog vast kon leggen.
     
     
     
    De taart was overigens heerlijk. Dat vond ook zoonlief 1. Daarnaast ook nog maar een kwartaart gemaakt.
     
     
     
    De aardbeien komen (nog) niet uit de eigen tuin.
    Gène heeft hij met 3e verjaardag niet erbij gekregen. Na alle kado's zei hij net: 'ik wil nog een kadootje". Achja.
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Vorige week was van zoonlief 2 dus röntgenfoto's gemaakt en bloed afgenomen voor een allergietest. Ik maakte me al zorgen: stel dat hij allergisch is voor onze honden of onze kat? Mijn lief zei dat hij daar nog niet over wilde nadenken, dus heb ik dat ook maar naast me neergelegd. De uitslag van de foto's zou maandag bij de huisarts zijn. De uitslag van het bloed kon wel 10 dagen duren.
    Dus vandaag de huisarts maar gebeld. De foto's waren goed. Er zat niet nog een bronchitis of een verdekte ontsteking in zijn longentjes. Ze zijn helemaal schoon. Tot mijn verbazing ging de huisarts vervolgens door naar de uitslag van de allergietest. Zoonlief 2 reageerde op 3 dingen. Op 2 amper en op 1 iets meer, maar nog niet heel veel. Op melk en pinda's reageert hij een beetje, maar zo weinig dat we daar niets mee hoeven te doen. Waar hij wat meer, maar nog steeds niet heel veel, op reageerde is huisstofmijt. Ik vroeg nog: zegt dat ook iets over een reactie op honden of poezen, maar daar reageerde zoonlief 2 helemaal niet op. Dat is dan een opluchting: hoeven we daar geen besluiten over te nemen.
    Maar die huisstofmijt. Tja, er viel wel wat op zijn plek. Juist omdat hij een longontsteking had gehad, hebben we het raam op zijn kamer minder open gehad. Sterker nog: we hebben zijn kamer wat vochtiger gemaakt, want dat is goed voor de slijmvliezen. Maar ook voor het gedijen van de huisstofmijt. Komen we nu achter. Vandaag heeft mijn lief zijn hele kamer schoongemaakt, matras en gordijnen gestoomd. Schoon beddegoed had hij gisteren al gekregen. Dat leuke hobbelschaap, met die schattige wollen vacht, hebben we maar op de overloop gezet. Zo zijn we eens kritisch door zijn kamer gegaan. En we verdiepen ons nog even wat verder in de huisstofmijt. Hopelijk is het iets waar hij nog overheen kan groeien.
    Lees meer...
    Zoonlief 2 had een paar weken terug een longontsteking. Met antibiotica ging dat snel weer goed. Daarna terug geweest om naar de longentjes te luisteren en dat was ook goed: die waren allebei weer helemaal schoon. Dus durfden we hem weer mee naar buiten te nemen, maar sindsdien begon hij toch weer te piepen, te kraken en te rochelen. Dus uiteindelijk ging mijn lief vandaag toch maar met hem naar de dokter. Die vertrouwde het niet. Zoonlief 2 moest foto's laten maken en bloed prikken. Maar hoe je dat met een 8 maanden oud jongentje?
    In het ziekenhuis hebben ze een diagnose centrum. Erg ideaal: daar kun je terecht voor zowel die foto's als het bloedprikken. Bloedprikken doen ze dus gewoon aan de binnenkant van een arm(pje). Als dat tenminste lukt. En bij zoonlief 2 lukte dat bij de tweede arm. Hij was heel flink. Maar na het prikken keek hij de beide verpleegkundigen diep aan. Hij was duidelijk bezig hun gezichten te onthouden, want 'als hij later groot is....'. Het bloedprikken is voor allergieën. De röntgen om zeker te zijn dat de huisarts geen ontsteking over het hoofd ziet. En nu dus maar afwachten wat de uitslag is.
    Overigens, niet dat je iets aan het kereltje merkt, behalve dan het piepen en het rochelen. Hij tijgert door de kamer, achter zijn grote broer aan. Zo snel dat je er zelf tegen moet lopen om hem bij te houden. Vervolgens pakt hij een kinderstoeltje, een grote stoel, een krukje of iets anders dat wat hoogte heeft, vast, trekt zichzelf omhoog en schuift dan zijn knietjes onder zich.
     
     
     
    En dan 'sta' je op je knieën en kun je precies zien wat je grote broer doet.
     
     
     
    En ondertussen, terwijl we wachten op de uitslag, moeten we de baby inhalator weer gebruiken om hem zoveel mogelijk lucht te geven. Dat doen we dus maar.
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl