Kijk op mijn nieuwe blog: Quiltpassie voor nieuwe 'avonturen'.

De nieuwe Quilt & Zo is uit en daarin staat..... mijn klosjesquilt. Om te laten zien dat zelfs een absolute beginner als ik een echte klosjesquilt kan maken.

 

 

 

Wat ben ik nog steeds blij dat Ingrid mij vertelde over het quilten. Het is echt mijn nieuwe hobby geworden. Kijk hier voor alle verhalen over het tot stand komen van mijn klosjesquilt en klosjeszaterdag, dat nog steeds bestaat en zelfs internationaal is geworden. Kijk hier voor mijn nieuwe blog, waar ik, onder andere, bezig ben met de quilt Playground Days ofwel Molenwiekjes, die van dezelfde stof wordt gemaakt als de klosjes.

Kijk ook op mijn nieuwe blog: Quiltpassie. Daar komen regelmatig nieuwe berichten (en hier niet meer).    

De eerste drie blokken van Sylvia's Bridal Sampler zijn erg makkelijk. Blok A1 (ook wel Mosaic No. 3 geheten) en blok A2 (oftewel Shoo-Fly) waren een makkie. Ook blok 3 (ook wel bekend als Bright Hopes) was niet moeilijk. Die was dus ook snel gemaakt.

 

 

 

Maar toen kwam blok A4, met de prachtige naam "Posies 'Round the Square". Dit was meer uitdaging. Sommigen zeiden al dat de SBS een mooie quilt is om te maken, zoals bijvoorbeeld Gerdien, die zei: hierin zitten allerlei verschillende technieken. (Hoe gaat het trouwens met Pinkeltje? Ik ben benieuwd!). En inderdaad, in blok A4 zitten ronde vormen (had ik nog niet gedaan) en applicatie. Sterker nog, in de uitleg staat: "Using your favorite appliqué method...". Ik ben nog maar zo kort bezig met dit hele quilt gebeuren, dat ik blij ben dat ik al eens wat geappliqueerd heb, maar om nou te spreken van een favoriete methode... Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen de vormen na het uitknippen direct te behandelen met fray check en ze vervolgens gewoon op het blok te naaien. Ik maak me nog een beetje zorgen om de blauwe stift, maar dat zie ik vanzelf of die weer verdwijnt.

 

 

 

Dit is het geworden. Dinsdag was ik in Rouveen om stof voor de sashings voor de SBS te kopen (ik denk dat ik die er ook zo snel mogelijk aan wil zetten, voor zover dat kan) en zag daar dit lieve bruine stofje. In het wit zitten allemaal hartjes. Ik had hiervan al eens een fat quarter gekocht voor de klosjesquilt, maar die was inmiddels op. Gelukkig hadden ze de stof nog. Helaas niet genoeg voor de sashings, dus dat is een andere stof geworden. Maar deze hartjes kan ik wel voor wat blokken gebruiken, natuurlijk.

Omdat ik op dit blog toch niet alles kan, wat ik eigenlijk zou willen, probeer ik een nieuw blog uit. Voorlopig hou ik alles dubbel bij, maar daar kun je mij dus ook vinden.

Heb je dat ook wel eens? Dat je, op een onverwacht moment, overspoeld wordt door liefde voor je naasten? Stel, je zit op je vrije dag, niemand anders in de buurt dan twee meisjes die rustig op hun bedden liggen te slapen, op de bank een blok van een quilt in elkaar te zetten. Je gedachten dwalen wat rond en ineens voel je tot in het diepste van je lijf, liefde. Dat is een fijn gevoel. En ook een heel geruststellend gevoel.

 

 

 

Geruststellend omdat ik me soms afvraag of ik wel echt van mijn kinderen hou. Of ik niet veel te oud was, toen ze kwamen en ik dus al een behoorlijk leven had zonder 'verplichtingen', zo mijn jas kon pakken en waar dan ook maar naartoe kon gaan, in plaats van schoenen, jassen, handschoenen, mutsen verzamelen en aan proberen te krijgen, waarbij altijd tussendoor nog een luier verschoond moet worden. Om maar iets te noemen. Of ik het wel goed doe als moeder, want waarom is zoonlief 2 toch steeds maar zo lang wakker 's nachts?!

 

 

 

Zoonlief 1 is/was een makkie qua slaap. Hij sliep de nacht door toen hij acht weken was en is sindsdien alleen 's nachst wakker geweest, als er 'echt iets was', zoals overgegeven, een bloedneus, of uit bed gevallen. Voor zoonlief 2 is er natuurlijk ook wel wat aan de hand, alleen wij weten niet wat dat is. En dat is heel frustrerend. Bovendien, na zoveel onderbroken nachten is het gewoon allemaal op. Een collega van mij (zijn oudste zoon heeft hen uit de slaap gehouden tot hij vier was! Wat een vooruitzicht...) verwoordde het eens: "ik zei maar steeds tegen mijzelf dat ik wèl van mijn zoon hield. Anders zou ik hem verwaarlozen en dat deed ik niet." Wat een opluchting dat andere mensen ook die gedachten wel eens hebben. En heel geruststellend om op de bank te zitten, te werken aan dat blok voor die quilt en dan overspoeld te worden door liefde gevoelens voor mijn lief en beide zoons. Dat ik ze tegen alles wil beschermen. Zo werkt het moederschap dus ook.

 

 

 

Waar deze foto's op slaan? Tja, dat heeft ook alles te maken met kinderen. Eerst nog even St. Maarten, aanstaande donderdag. Ondertussen is deze meneer met zijn helpers onderweg naar Nederland, waar hij binnenkort weer aankomt. De pluchen variant lag al bij een kruidenier die op de kleintjes let en zijn omarmt door onze kinderen. Door zoonlief 1 omdat hij weet wat het is en hij het reuze spannend vindt. Door zoonlief 2 omdat hij het paard zo lief vindt.

 

 

 

Vandaag zijn ze keurig op een rijtje op een krukje gelegd om te slapen. Door zoonlief 1. Hij slaapt namelijk ook altijd op zijn buik.

Omdat ik op dit blog toch niet alles kan, wat ik eigenlijk zou willen, probeer ik een nieuw blog uit. Voorlopig hou ik alles dubbel bij, maar daar kun je mij dus ook vinden.

Deze quilt zat al een tijd in mijn hoofd. Al een hele tijd. Op een heel aantal blogs zag ik vele verschillende uitvoeringen ervan langs komen, qua kleur, qua afmeting, qua gebruikte blokken. En ze bleef maar in mijn hoofd (okay, ik geef toe: ik heb vele quilts in mijn hoofd, die ik wil maken, maar deze sprong eruit). En maar denken: in welke kleuren zal ik haar maken? Dat ik de hele quilt, zoals bedoeld en bedacht, wil de maken, stond als een paal boven water. Ik wil een echt grote quilt maken. Tot nu toe zijn ze zo'n 140 bij 220, maar nu wil ik wel het dubbele daarvan in elkaar zetten. En het liefst in verschillende blokken. Nu ik met de Playground Days (inderdaad van Fielke en Doughty) bezig ben, waar ik 16 dezelfde blokken aan het maken ben, merk ik dat ik afwisseling toch wel erg leuk vind. En tatatadá: gisterochtend ben ik gaan zitten, heb wat malletjes gemaakt en heb de eerste twee blokken af!

 

 

 

De patronen staan trouwens niet op volgorde in het boek, maar kriskras qua rijen en kolommen door elkaar. Geen idee waarom, maar ik wil ze (vooralsnog) wel op volgorde maken, zodat ik beter kan zien of de kleuren een beetje bij elkaar passen.

 

 

 

Dit zijn dus blokken A-1 en A-2. Ik moet nog even een systeem verzinnen hoe ik later ook nog weet welke blokken het zijn. Want om ze nou steeds op te zoeken in het boek... Er komt nog sashing tussen, maar toch ben ik er nog niet helemaal uit of het 'wit' uit het eerste blok niet te donker is. Daar denk ik nog even over na. Welke kleuren het over het algemeen worden? Bruin, roze en rood, in de ruimste zin van de kleuren. Ik weet alleen niet wie er op dit moment allemaal nog meer met de SBS bezig zijn. Ik ben wel benieuwd!

 

 

 

Nog heel hartelijk dank, trouwens voor de tips en opbeurende woorden rondom de billen van zoonlief 2. Het gaat een stuk beter, hoewel we vorige week nog wel wat dieptepunten hebben gehad, met verschillende vierkante centimeters bloedende huid. Gelukkig is het niet gaan ontsteken en is alles nu weer dicht. De luiers zijn ook heel wat steviger geworden en meneer een stuk vrolijker. Hij slaapt alweer een paar nachten gewoon door (knock on wood), waardoor wij ook weer een stuk vrolijker zijn.;-)

Omdat ik op dit blog toch niet alles kan, wat ik eigenlijk zou willen, probeer ik een nieuw blog uit. Voorlopig hou ik alles dubbel bij, maar daar kun je mij dus ook vinden.

Vandaag is het internationale pincushionday! Een hele tijd geleden zag ik dat Jeannet een speldenkussenruil ging houden. Ik heb me daar met 149 anderen voor opgegeven. Een groot succes dus. Op gegeven moment kreeg ik mijn swappartner en heb haar blog gelezen, en vond het supermoeilijk iets voor haar te verzinnen. Zij had haar speldenkussen voor de swap al af en gaf daar wat steekwoorden voor. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een speldenkussen in de kleuren die ik voornamelijk op Marieke's blog tegen kwam. En toen kwam dit in de post.

 

 

 

Inmiddels was ik erachter dat voor de swap de partners twee aan twee gekoppeld waren, maar de steekwoorden zeiden me nog niet zoveel. Maar nu ik dit zie: in één woord: fantastisch!

 

 

 

Met zeer veel detail en prachtig gemaakt. Vooral de accesoires maken het helemaal af.

 

 

 

Er zat ook nog een leuk lint bij. En tja, daarbij vergeleken is mijn speldenkussen wel heel erg simpel. Maar eens goed over nadenken voor een volgende swap. Marieke: enorm bedankt, wat heb je dit mooi gemaakt. Bijna te mooi om spelden in te prikken. Straks doe ik haar pijn. ;-) Jeannet en   Anita ook heel hartelijk bedankt voor het organiseren. Ik ga eens lekker kijken wat er allemaal nog meer voor moois aan speldenkussen is gemaakt.

 

Gisteren had ik net op tijd blok 5 klaar van het kerstquiltje. Vandaag is alweer het zesde blok gepubliceerd bij Joke: een ontzettend schattig blok met een beertje. Dat wordt weer fijn stitchen dit weekeinde! Maar eerst nog blok 5:

 

 

 

Ik maak de blokken eigenlijk zoals de ontwerpsters ze bedacht hebben. Ik ben niet zo creatief dat ik er een eigen draai aan kan geven, zoals bijvoorveeld Miranda. Dat vind ik één van de leuke dingen van quilten: iedereen maakt alles zo eigen. Geweldig gewoon.

 

 

 

Ondertussen wordt er gequilt aan de oefenquilt. Deze quilt had ik snel met de naaimachine in elkaar gezet om het quilten te kunnen oefenen. De gebruikte stoffen zijn allerlei kinderstoffen van mijn naamgenoot met vooral veel auto's, want de quilt wordt voor zoonlief 1. De lap bestaat uit 12 vierkante stukken stof, met shashing ertussen. Heel simpel dus, maar ik wilde snel wat hebben om te quilten. Inmiddels heb ik de klosjesquilt en de autoquilt gequilt, dus als "oefening" is deze quilt niet meer nodig, maar zoonlief 1 vraagt er wel steeds om, dus ik maak hem toch maar snel af. Bovendien: wat voelt dat toch heerlijk: het proces van verandering van drie lagen stof en vulling tot een echte quilt. Zoals gezegd: veel auto's op de quilt.

 

 

 

Deze doet me altijd aan Fiep Westendorp denken. Zoonlief 1 snapt een volwassen relatie met auto's trouwens niet. Zondag had mij lief van zijn jarige vader een verzilverde minatuurauto gekregen. Daar mochten beide zoons niet mee spelen, wat al lastig te begrijpen was. Maar dan zou vast papa er zelf wèl mee gaan spelen. Toen we in de auto terug naar huis zaten, vroeg zoonlief 1: "Gaat pap met die auto in het grote bed spelen?" Toen ik zei dat papa dat niet zou doen, keek hij me vol ongeloof aan. Wat zonde van zo'n mooie auto!

 

Ik ben een paar dagjes vrij en wat is er dan leuker om te doen dan iets met lapjes? En omdat een mens nooit lapjes genoeg heeft, zijn mijn lief en ik naar Zwolle getogen vanmorgen. Okay, we gingen ook voor schoenen, maar daarin zijn we niet geslaagd. Wat wel gelukt is, is het vinden van lapjes.

 

 

 

Ik doe namelijk mee aan de Kerstruil van Katrien. En daarvoor 'moet' je minimaal één zelfgemaakt kadootje opsturen, naast andere kadootjes, die samen het woord kerst moeten vormen. Daarvoor heb ik in Engeland een ontzettend leuk boek besteld (met op de achtergrond een poging tot een origami-auto, die vooralsnog niet helemaal lukt).

 

 

 

In dit boek staan ontzettend leuke projecten, waarvan ik er eentje heb gekozen voor de kerstruil. De stof ervoor heb ik vandaag ook gekocht, maar die laat ik nog even niet zien. Bij diezelfde online boekwinkel heb ik nog meer leuke quiltboeken gekocht, onder het motto: boeken heb je nooit genoeg.

 

 

 

Maar eerst ga ik vanmiddag lekker op de bank, 'kijken' naar een Miss Marple, heerlijk met de houtkachel aan en een kop thee binnen handbereik. Ik wil Gerda's stitchery voor het Stitching for Christmas-quiltje afmaken. Jammer dat zoonlief 2 er gisteren een beker ranja overheen heeft laten gaan.

 

 

 

Ik start dus met het patroon reconstrueren.

 

Ohja, omdat ik op dit blog toch niet alles kan, wat ik eigenlijk zou willen, probeer ik een nieuw blog uit. Voorlopig hou ik alles dubbel bij, maar daar kun je mij dus ook vinden.

En weer zijn er twee weken voorbij. Weken waarin er geen enkel nieuw bloementje is bij gekomen. Er zijn wèl bloemen aan de lap gezet en die groeit dan ook gestaag.

 

 

 

Ik zet de bloemen rechtstreeks aan elkaar, zonder rand, of iets dergelijks. Ik zet er alleen zo nu en dan een wittig hexje tussen. En het is verslavend: die bloemen aan elkaar zetten. Steeds denk ik, wanneer er weer eentje vast zit: daar staat die blauwe heel mooi, en daar staat die rode gewoon fantastisch, en nog eentje dan. Wat is dit toch leuk om te zien groeien. Maar nu eerst even bij de anderen kijken, hoe hun bloementjes groeien.

Het lijkt misschien alsof er niet veel gebeurt op quiltgebied, hier in huis, maar niets is minder waar. Alleen het is allemaal niet zo heel spannend om te laten zien. Zo wordt er gewerkt aan een soort merklap voor zoonlief 1. Die ga ik voor zoonlief 2 dupliceren, wanneer die me bevalt. Maar die laat ik wel zien, wanneer die af is. Verder groeit de vingerhoedjeslap en groeit de hexjeslap. Ook dat laat ik allemaal nog wel zien. Wat er ook groeit is het aantal molenwiekjes. Officieel heet de quilt Playground Days, maar ik noem hem de molenwiekjes: precies datgene wat we aantrekt in die quilt.

 

 

 

Twaalf blokken zijn klaar, nog zes te gaan, voordat ik verder kan met kleine ninepatches, die nog 2 randen gaan vormen rondom de molenwieken. Ik maak deze quilt met dezelfde stoffen als van de klosjesquilt en ik ben verbaasd hoeveel stof ik nog heb. Eerst was ik bang dat ik het niet zou redden met de overblijfselen van de klosjes (en had dus alvast wat nieuwe blauwe stoffen ingeslagen), maar het ziet ernaar uit dat ik het gewoon ga redden.

 

 

 

Morgen is mijn schoonvader jarig. De jongens hebben alvast een mooi schilderij gemaakt, of niet?

Maandag is het alweer november en komt het vijfde en laatste deel van de Daisy Do BOM. Net op tijd heb ik mijn vierde deel af. Gisteren had ik een cursus voor de BHV (Bedrijf HulpVerlening) en op weg naar huis, zat ik achterin de auto lekker te stitchen. Ik denk dat mijn collega's op de voorbank het niet eens gemerkt hebben. Het was niet heel veel werk, dit vierde deel, dus het schoot lekker op. Ik ben echt heel benieuwd hoe het hele quiltje eruit komt te zien. Nog een paar nachtjes wachten...;-)

 

 

 

Vandaag hadden we een bezichtiging en tja, wat ga je dan ondertussen doen? Nu is er vlak in de buurt een nieuw quiltwinkeltje geopend. Dus daar maar eens met het hele gezin heen. Omdat ze nog maar een weekje open is, verwachtte ik alleen een goed gevulde winkel, in plaats van een heel erg goed gevulde winkel, vooral ook omdat ze dat zelf vertelde op haar blog. Maar wat schetste mijn verbazing: ze heeft al hartstikke veel te koop. En heel veel moda, waar ik ook erg veel van hou. Ik ben dus goed geslaagd.

 

 

 

Hartelijk werden we ontvangen, kregen een kopje thee en wat fris voor de kids. We hebben fijn zitten kletsen. Een echte aanrader.

Een paar keer in de week loop ik het eerste of juist het laatste rondje met onze meisjes (ik neem dus bijna nooit het laatste koekje;-) ). Dat is een rondje van een minuut of 10, ruim gezien om ons huis heen. Daar lopen we een stuk over een onverlicht fietspad, dat langs een sloot ligt. Wanneer het zulk vochtig weer is als nu, vind je daar 's morgens en 's avonds allerlei kikkers en kikkertjes op je pad. Het is wel weer zo'n beetje tijd dat ze een schuilplaats zoeken voor de winter, maar vanmorgen 'ving' ik er in ieder geval 1 in het licht van mijn zaklantaarn. Het kikkertje is superklein: misschien 3 centimeter groot van kop tot 'staart', maar maakt zich zo groot mogelijk als wij er met z'n drieën langkomen. Fantastisch gezicht, zo'n klein wezentje dat zo stoer groot probeert te zijn.

 

 

 

Andere wezentjes die we in deze tijd van het jaar ook altijd tegenkomen op de vroege of late rondjes, zijn egels. De meisjes vinden egels maar wat raar: ze zien ze tegenwoordig dagelijks, maar toch moeten ze er altijd even heen hollen en er het liefst ook nog naar blaffen.

 

 

 

De egeltjes bij ons in de buurt en in onze tuin, kennen de routine inmiddels en bollen zich een beetje op. Het gezichtje blijf je zien, dus zo spannend vinden ze het niet (niet dat de meisjes dus mogen blaffen, maar dat terzijde). Ze houden ons een beetje in de gaten en als we voorbij zijn, scharrelen ze rustig verder.

(de foto's heb ik gevonden op internet en zijn niet zelf gemaakt.)

Had ik dit weekeinde een behoorlijke frivole Bregje gemaakt, waar ik bij nader inzien niet tevreden over was.

 

 

 

Het roze was te hard, te frivool en ik vond het niet passen. Dus een tijdje uithalen later:

 

 

 

Begon ik opnieuw, met dit als resultaat.

 

 

 

Een stuk rustiger. Een stuk Bregje waardiger.

 

 

 

In dit ontwerp zitten ongelooflijk veel franse knoopjes. Ik ben dol op franse knoopjes. Het lijken net kleine roosjes. Daarom was ik ook zo doorgegaan met het felle roze. Maar in het wit zijn ze ook erg mooi:

 

 

 

Mijn beide zonen leven ook echt mee met het stitchen. Wanneer zoonlief 2 het lapje pakt, waarop met blauwe stift het patroon reeds getekend is, roept zoonlief 1 luid: "mama, hij pakt je quilt!". En zoonlief 2 kijkt me dan ook stralend aan: "ja, ik pak jouw quilt". Zoonlief 2 zorgt met zijn 16 maanden ook goed voor zijn grote broer van 3,5 jaar. Die kwam vandaag rillend thuis uit het kinderdagverblijf. Ik denk dat hij erg moe was. Hij mocht vandaag oefenen bij de BSO. Daarnaast zijn de nachten hier in huis nog steeds onrustig en kort èn hij is net een centimeter of 5 gegroeid in een paar maanden tijd. Dan heb je wel slaap nodig. Zoonlief 1 at dus niet veel en mocht tijdens het toetje op de bank liggen onder zijn autoquilt om weer wat op te warmen. Zoonlief 2 wilde toen zijn bakje met yoghurt naar zijn grote broer brengen. Dat mocht niet (raar maar waar), maar een stukje ontbijtkoek mocht hij wel brengen. En dat heeft hij gedaan ook. Later vlak voor het douchen, mocht zoonlief 1 even in het grote bed onder mijn dekbed liggen. Maar hij bleef het maar koud houden. Dus ik vroeg of hij een extra deken wilde. En jahoor: daar kwam zoonlief 2 al aanzetten met een heerlijke zachte deken, die hij zelf over zijn grote broer heen wilde leggen. Is dat niet schattig?

Had ik toch zo mijn vierde blok van Stitching for Christmas willen laten zien. Ik heb er het hele weekeinde (voor zover dat kan met een 1- en 3-jarige) aan gewerkt, maar was toch niet tevreden met het resultaat. Ik vind het te frivool. Terwijl ik met de franse knoopjes (het laatste dat nog moest) bezig was, realiseerde ik mij dat ik het verkeerde roze had gepakt en gebruikte. Maarja, de franse knoopjes, met 3 keer om de naald, zagen er wel erg mooi en als kleine roosjes uit. Dus ben ik doorgegaan. Dom, dom, dom. Nu het af is, vind ik het echt niet mooi. Dus ga ik het uithalen en het roze opnieuw doen. En dat terwijl ik juist zo voorzichtig bezig was, want het is natuurlijk wel Bregje: de beroemdste Ierse Wolfshond, die ik ken.

 

 

 

Het roze is te hard, vind je ook niet?

Verder wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de bemoedigende woorden en de goede tips. Die van de maïzena wist ik al, maar dan in combinatie met sudo creme of bepanthen. En dan werkt het dus niet. Dat vond ik toen dus niet zo'n goede tip, maar zoals Gerdien (nog succes met die laatste 4 weken!) het beschreef, werkt het wel: direct op de blote huid en zelfs nog een beetje inkloppen. Zoonlief 2 is haar dankbaar! Maar toch blijft hij erg onrustig 's nachts. Zelfs zoonlief 1 slaapt er slecht van. Vanmorgen, zoonlief 2 was er weer vroeg bij, ben ik maar zo snel mogelijk opgestaan, zodat zoonlief 1 niet wakker zou worden en door kon slapen. Die hebben we uiteindelijk om half 10 maar wakker gemaakt. Tja, als je broer 's nachts zo brult....

Maar nu eerst de franse knoopjes weer uithalen en opnieuw maken. Een heerlijk werkje!

De afgelopen weken waren zwaar: zoonlief 2 heeft last van tandenpoep (zoals een collega van me dat noemt). Wetenschappelijk schijnt het tegendeel bewezen te zijn, maar vraag het een ouder en je krijgt overal hetzelfde antwoord: wanneer kinderen tanden krijgen, hebben ze ook last van rode en kapotte billen. Zo ook bij zoonlief 2. Hij krijst het uit wanneer je zijn luier verschoont, hij wil niet op zijn billen zitten, zeker niet in bad en hij slaapt er slecht van. En wij dus ook. Nu heb ik een hele goede kraamverzorgster gehad, die als schoonvader een dermatoloog had en die had als tip: zet je kind in een bad met azijn. En dat helpt. Leer wordt ook gelooid met zuur en zo helpt het ook bij de huid. Maarja, rode billen hebben ze toch en na een paar badjes met azijn, is dat een stuk minder, maar wanneer hij dan weer zo'n luier heeft.....

 

 

 

De nachten zijn dus kort of onderbroken, of allebei. En zoonlief 2 houdt het lang vol: hij huilt zo 2 uur achter elkaar. En je kunt doen wat je wilt: hij blijft huilen. Ik voel me dan ook moe, moe, moe. Probeer te slapen en denk dan aan leuke dingen. Zoals de vingerhoedjes. Ik heb er inmiddels 50 aan elkaar: het is nog een heel klein lapje. Maar het groeit langzaam en dat is precies de bedoeling. Ik stop er allerlei lapjes in, zoals van het flanelletje van de achterkantstof van de autoquilt.

 

 

 

Groen met een blauw hondje, met een strikje. Ik zie nu op de foto dat op het vingerhoedje ernaast het woord 'puppy' staat. Andere leuke dingen zijn bloemen. Mijn lief was van de week in zijn geboorteplaats en ging even langs bij zijn ouders. En dan komt hij thuis met een geweldige bos bloemen in prachtige najaarskleuren.

 

 

 

Uit eigen tuin. En als zoonlief 2 dan eindelijk weer stil wordt, kan ik met al die gedachten ook lekker slapen.

Pff, net op tijd heb ik blok 3 van Stitching for Christmas af. Morgen wordt blok 4 alweer gepubliceerd, dus ik ben net op tijd weer bij.

 

 

 

Morgen dus deel 4 van 9 gratis kerstpatronen. Ik gebruik voor alle blokken dezelfde kleuren en hou me dus bij benadering aan de originele kleuren. Ik verwacht dat het kerstquiltje dan meer samenhang heeft. Maarja, dat zien we over 5 weken, als alle blokken bekend zijn en nog een paar weken later, wanneer het hele quiltje af is.

De afgelopen twee weken zijn er maar liefst twee hele bloemen bijgekomen. Nee, inderdaad: dat is niet veel (maar ik was dan ook erg druk met de autoquilt).



Twee vrolijke bloementjes. Daarnaast heb ik wel een aantal bloemen aan elkaar kunnen zetten. Er zaten al vier aan elkaar en dat is uitgebreid tot het volgende lapje.

 

 

 

Het komt waarschijnlijk omdat ik nog zo nieuw ben met het hele quilten en patchen, maar ik verbaas me er steeds weer over hoe ontzettend leuk dit is. Ik heb al redelijk wat bloemen klaar (wat al heel leuk is om die in elkaar te zetten) en het is gewoon geweldig om die bloemen aan elkaar te zetten, zodat het echt een bloemenveldje wordt. Wat dat toch is in de linkerbovenhoek van de foto?

 

 

 

Dat is Bas de poes, die het quilten ook enorm waardeert vanaf de footer, waar mijn benen onder een dekentje, op rusten tijdens het patchen. Heerlijk om daar te liggen.